Mijn kinderen zijn 10 en 11 jaar. Ze weten eigenlijk niet beter dan dat Stichting Komma een groot onderdeel van ons leven is. Ze vinden het leuk om te helpen als dat kan en ik vind het mooi dat ze van dichtbij zien wat de stichting doet.

Ze leren daardoor iets wat je niet uit een boek haalt. Dat werk niet alleen draait om geld verdienen, maar dat je ook iets kunt doen om iets voor een ander te betekenen. En helaas leren ze ook dat het leven niet altijd eerlijk is. Dat wisten ze al door wat we zelf als familie hebben meegemaakt, maar door Stichting Komma zien ze dat iedere week opnieuw.

Als ik één les heb geleerd in de afgelopen jaren, dan is het wel deze: maak herinneringen.

Mijn vrouw, die zich ook met hart en ziel inzet voor de stichting, en ik proberen dat onze kinderen zoveel mogelijk mee te geven. Niet wachten op later. Niet denken dat er altijd nog tijd is. Gewoon samen zijn. Samen eten, lachen, op pad gaan en genieten van de gewone momenten. Want juist dat blijken later vaak de meest waardevolle herinneringen te zijn.

Nu de kinderen vakantie hebben, zijn we samen in Zuid-Spanje. We genieten van de zon, lekker eten, het zwembad en vooral van elkaar. Van die momenten waarop eigenlijk niets hoeft.

Afgelopen dinsdag lagen we allebei aan het zwembad een boek te lezen. Zoals zo vaak opende ik tussendoor even mijn mailbox. Bijna dagelijks zie ik daar een nieuwe aanmelding binnenkomen van een ongeneeslijk zieke ouder. In de ruim vijf en een half jaar dat Stichting Komma bestaat, hebben we inmiddels meer dan 1.650 levensverhalen mogen vastleggen van ouders die weten dat ze hun kinderen niet zullen zien opgroeien.

Elke aanmelding raakt. Of je kind nu één jaar is of achttien. Het besef dat je afscheid moet nemen van je kinderen is nauwelijks te bevatten.

Maar deze keer was het anders.

Er stonden niet één, maar twee nieuwe aanmeldingen.

De eerste was van een bewust alleenstaande ouder. Als de behandelingen goed aanslaan, heeft deze ouder misschien nog maximaal twee jaar te leven. Het kindje? Vier dagen oud…

Vier dagen.

Ik bleef naar mijn scherm kijken. Wat moet je daar nog van zeggen?

De tweede aanmelding raakte me misschien nog wel net zo diep. Eigenlijk waren het twee losse aanmeldingen, maar voor mij voelde het als één verhaal. Zowel de vader als de moeder van een tienjarig kind hadden zich aangemeld. Beiden zijn ongeneeslijk ziek. Beiden willen hun levensverhaal vastleggen voor hun kind.

Beide ouders.

Tegelijk.

Dat zijn van die momenten waarop je even stil wordt.

Wij kunnen niemand beter maken. Dat zouden we nog het allerliefste willen. Het enige wat wij kunnen doen, is ervoor zorgen dat een kind later de stem van zijn vader of moeder nog kan horen. Hun lach nog kan zien. Hun verhalen, herinneringen, levenslessen en liefde kan blijven voelen.

En iedere keer opnieuw besef ik dan hoe ontzettend kostbaar tijd eigenlijk is.

Daarom wil ik je maar één ding meegeven.

Maak herinneringen.

Niet morgen. Niet als het rustiger is. Niet als alles perfect voelt.

Vandaag.

The post Om stil van te worden appeared first on Stichting Komma.

Op 3 december 2024 bestonden wij 4 jaar. In deze 4 jaar hebben wij al 1250 levensverhalen (kosteloos) vastgelegd voor deze ouders. Om ons 4-jarig bestaan te vieren hebben wij BN’ers gevraagd de rol van interviewer op zich te nemen. In onze online serie “Het gesprek van je leven” zie je fragmenten uit deze portretten en de impact die het heeft op de ouders en de BN’ers.

In aflevering 2 gaat Pauline Wingelaar voor ons op pad om het levensverhaal van Debby de Jonge – van Rijn vast te leggen voor haar twee zonen en naasten.

Wij bieden de Komma geheel kosteloos aan. Dat blijft ook zo. Om dit werk te kunnen blijven doen hebben we twee dingen nodig: geld & naamsbekendheid. Help jij ons om deze levensverhalen kosteloos te blijven aanbieden?

The post Afl. 2 Gesprek van je leven met Pauline Wingelaar appeared first on Stichting Komma.

In aflevering 1 gaat Patty Brard voor ons op pad om het levensverhaal van Madelon Tazelaar vast te leggen voor haar twee dochters en naasten.

Bekijk de gehele aflevering hier: https://youtu.be/7EG5LpcfxMY

The post Afl. 1 Gesprek van je leven met Patty Brard appeared first on Stichting Komma.

The post Interview Gooi en Eemlander appeared first on Stichting Komma.

Wat weten deze koppels écht van elkaar?

Alles.

Tot het over de dood gaat.

Palliatieve zorg gaat over veel meer dan alleen de laatste momenten van het leven. Het draait om het waarborgen van de kwaliteit van het leven, ook in de laatste fase. Toch blijft de dood een moeilijk onderwerp. Het is een gesprek dat we liever vermijden, maar erover praten is juist zo essentieel. Samen kunnen we het taboe doorbreken en open spreken over wat er echt toe doet, ook aan het einde van het leven.

Carend en Stichting Komma willen mensen aanmoedigen om dit gesprek aan te gaan. In onze video, speciaal gemaakt voor de Week van de Palliatieve Zorg, volgen we drie koppels die elkaar door en door denken te kennen – tot het onderwerp de dood op tafel komt. Het blijkt moeilijker dan verwacht om te spreken over het onvermijdelijke, zelfs met de mensen die je het meest na aan het hart liggen. Deze video roept op tot actie: kijk, luister en durf het gesprek aan te gaan. Het gaat over samen bepalen wat er echt toe doet.

Laat de dood geen taboe zijn. Praat over wat er echt toe doet.

The post Wat weten deze koppels écht van elkaar? appeared first on Stichting Komma.

Onze host, Michel, gaat samen met een vrijwilliger van de stichting in gesprek met een ouder die zijn of haar levensverhaal deelt. We praten over hoe ze de diagnose hebben ontvangen, hoe ze omgaan met hun ziekte, en welke mooie momenten en inzichten daaruit zijn voortgekomen. Daarnaast delen ze persoonlijke herinneringen, momenten van vreugde en verdriet, en de wijze lessen die ze willen nalaten.

Door deze verhalen te delen, hopen we niet alleen te inspireren en te troosten, maar ook een blijvende nalatenschap te creëren. Luister mee, laat je raken en ontdek de kracht van een komma.

Luister de podcast hier.

The post Komma op met je verhaal – de podcast appeared first on Stichting Komma.

Ik ben onderweg naar een interview voor Stichting Komma, zoals ik die al vaker heb gedaan. Een gesprek met een ongeneeslijk zieke ouder. Iedere keer is zo’n gesprek anders, je weet niet bij wie je terecht komt en waar het naartoe zal leiden. Deze keer ligt het voor mij anders. Persoonlijker.

Ik ben op weg naar Eva, een vrouw van mijn eigen leeftijd, met kinderen in exact de leeftijd van mijn kinderen. In tegenstelling tot eerdere gesprekken is ze geen onbekende. Nog niet zo lang geleden interviewde ik Eva ook, voor een televisieserie, maar dan in haar rol als arts. Een gedreven arts, een vriendelijke en doortastende vrouw, die dagelijks knokt voor de gezondheid van haar patiënten. Soms balancerend op de rand van het leven. Nu staat ze daar zelf op die rand. Het raakt me, het houdt me een verblindende spiegel voor. Gezondheid is een kwetsbaar en menselijk feit, het leven is niet maakbaar, ook niet als je zelf arts bent.

Het leven overkomt en gebeurt je. Ik realiseer me dat dit nou precies de essentie is wat het leven de moeite waard maakt om het ten volle te leven. De vergankelijkheid. Zelfs als die veel te vroeg komt. Het wordt me als een cliché maar weer eens onder mijn neus gedrukt.

Het gesprek met Eva is een van de vrolijkste en meest optimistische tot nu toe. Ze bruist, lacht, lééft en samen met haar man Martijn herbeleeft ze die prachtige en ook uitdagende momenten uit hun leven tot nu toe.  En dan op het eind krijgt het gesprek een bijzondere wending. Martijn neemt het gesprek van me over en stelt zijn vrouw een directe vraag. “Ik weet dat we in dit gesprek in principe niet over het ziekzijn zouden praten, maar hoe ervaar jij eigenlijk déze periode? ….” Eva denkt even na en doet dan een rake uitspraak. “Het klinkt een beetje gek, maar het is misschien wel de mooiste periode van mijn leven. Doordat ik minder ben gaan werken ben ik meer thuis en heb ik eigenlijk een veel betere balans tussen werk en thuis gevonden. Dat was nooit zo gelopen als ik niet ziek was geworden. We zijn samen meer bewust gaan leven, herinneringen gaan maken. Ik zie veel meer wat echt waardevol is, de mensen waar je van houdt, die om je heen staan. En dat het de moeite waard is daar tijd en energie aan te besteden.”

Een stilte valt, een liefdevolle glimlach en intense blik. Het leven is niet maakbaar, het overkomt je. En de echte waarde openbaart zich soms pas balancerend op de rand van het leven.

———————–

Deze column is geschreven door Vinca van Kalsbeek, vrijwilliger bij Stichting Komma.

The post Balancerend op de rand van het leven zie je de echte waarde appeared first on Stichting Komma.

In mijn zoektocht naar waar kan ik waarde toevoegen kom ik tal van onderwerpen en organisaties tegen waar ik een warm hart van krijg: een hospice, stervensbegeleiding, Humanitas, begeleiding bij rouw en verlies en de palliatieve zorg. Op de website van Carend zie ik een bericht dat mijn aandacht trekt: Stichting Komma zoekt interviewers voor de provincie Groningen.

Een levensverhaal vastleggen op video, voor kinderen die een ouder moeten gaan missen. Voor later, als vragen stellen niet meer mogelijk is. Als je je niet meer precies kunt herinneren hoe de klank van zijn of haar stem is het fijn dat je een videoportret hebt waarin je vader of moeder je meeneemt in zijn of haar leven. Dat je de pretoogjes ziet als de ouder terugkijkt op het uitgehaalde kattenkwaad. Hoe ging de eerste kus met die jeugdliefde? Hoe belangrijk is die ene vriendschap? Wat waren leermomenten in het leven? En welke karaktereigenschappen heb jij van hem of haar geërfd? Ja, met dit vrijwilligerswerk kan ik waarde toevoegen aan het leven!

Vandaag is het zover. Ik ga met Stichting Komma mee om te voelen of het iets voor mij is. Een beetje nerveus rij ik naar de afgesproken plaats waar ik een ervaren interviewster en de cameravrouw van Stichting Komma ontmoet. Samen gaan we naar binnen om het levensverhaal van een vader vast te leggen.

Het stel besluit om samen het gesprek te doen. Hij beantwoordt de vragen kort en bondig. Schiet af en toe vol, want praten over zijn emoties is niet zijn sterkste kant. “Niet van huis meegekregen”, zegt hij. Zij is open en praat makkelijk. Het is een mooi stel, nog jong. Ze voelen en vullen elkaar aan. Ze kregen twee prachtige dochters en hebben elkaar onlangs het ja-woord gegeven.

Het voelt intiem om hierbij te mogen zijn. Zij vertellen en ik vorm er in mijn hoofd beelden bij. Ik lach met ze mee als ze herinneringen ophalen. Ik voel de trots voor de woning, die hij bijna helemaal zelf heeft gebouwd. Ik zie de liefde die zij met elkaar delen en voor hun meiden voelen. Zijn boodschap aan hen ontroert mij: “Heb lief, knuffel, wees wie en wat je wilt zijn. Nu en later als je groot bent.”

Er valt een lange stilte. Het levensverhaal is verteld en het is vastgelegd voor later. De interviewer geeft hen een memory box. De cameravrouw pakt de apparatuur in. Een beetje onwennig neem ik afscheid. Ik merk dat ik niet zo goed weet wat ik moet zeggen: doeg, fijn weekend, tot ziens, sterkte? Niets past goed voor mijn gevoel.

Ik bedank hun dat ik even deel mocht uitmaken van hun leven en het fijne gesprek. En loop dan toch met een onhandige ‘doei’ de deur uit.

———————–

Deze column is geschreven door Marina Meijer, vrijwilliger bij Stichting Komma.

The post Als tot ziens de lading niet dekt appeared first on Stichting Komma.

Geen enkel interview is hetzelfde. Wat de ene keer goed werkt, kan een volgend moment niet helpend zijn. Is het soms goed om stil te zijn en ruimte te geven, een andere keer kan aanmoediging van mijn kant de vader of moeder juist net een extra zetje geven om te vertellen. Soms zijn vragen als “wat deed je vroeger graag?”, “hoe was je als puber?” een prachtig handvat. Soms vertelt het verhaal zichzelf, zoals deze keer.

Afscheid nemen, dat is de rode draad in zijn leven. Een afscheid op jonge leeftijd van zijn jeugd door de verantwoordelijkheid die hij voelde voor de supermarkt van zijn ouders. Afscheid van vriendjes door een verhuizing. Afscheid van een eigen bedrijf door te hoge criminaliteit in de omgeving. Afscheid van een huwelijk omdat alleen verder gaan beter was. En nu afscheid moeten nemen van het leven, veel te vroeg.

Hij heeft nog zoveel te doen. Heeft eindelijk betekenis gevonden in zijn leven en in zijn werk. Heeft nieuwe liefde gevonden in zijn tweede huwelijk. Is opnieuw vader geworden, waardoor hij nu vader van vier kinderen is en trotse opa van een kleindochter. Zoveel om voor te leven.

Soms probeer ik een vraag te stellen over hoe hij was als jongetje, wetende dat het fijn is voor zijn kinderen, hoe oud of hoe jong ze nu ook zijn, om dat van hem te horen. Hij moet erom lachen, “goed dat je het steeds probeert”, zegt hij. Ik beweeg mee met wat zich aandient en ik volg zijn ritme. Ik laat alle vragen over zijn jeugd, zijn hobby’s, zijn lagere schoolkamp los. Hij zet de koers uit, ik ga mee op zijn golven.

Tranen glinsteren veelvuldig in zijn ooghoeken, de pijn van al dat afscheid is groot. Halverwege het gesprek komt zijn vrouw naast hem zitten, zijn tweelingziel zoals hij haar noemt. Zo voelt zij het ook. De liefde en de genegenheid zetten de kamer in een stralend licht. Ze pakken elkaars hand, gaan samen weer even terug in de tijd, voelen de dankbaarheid voor alles dat op hun weg is gekomen en tegelijkertijd de pijn van afscheid moeten nemen.

De stiltes vullen zichzelf. Zij vertellen hun eigen verhaal. Aan elkaar, aan hun kinderen. Een verhaal van afscheid én ook een verhaal van betekenis. Een verhaal van moeten achterlaten maar ook van grote dankbaarheid voor alles dat er is en is geweest.

———————–

Deze column is geschreven door Lilian Oostveen, vrijwilliger bij Stichting Komma.

The post Afscheid nemen is de rode draad appeared first on Stichting Komma.

Het knaagt aan me. In 1980 overleed onze moeder, Marc was toen drie jaar oud en ik nog maar een. Ik heb geen herinneringen aan mijn moeder, veel foto’s en video’s zijn er niet. Het was immers 1980, ver voor het smartphone tijdperk. Omdat ik zo jong was, wist ik ook niet beter dan dat ik geen moeder had. Pas toen ik zelf ging trouwen en kinderen kreeg begon ik mij steeds meer af te vragen wie mijn moeder eigenlijk was en of ik op haar lijk, welke trekjes ik van haar heb. Ik miste een moeder in mijn leven.

Eind augustus 1980 lag mijn moeder ziek op bed, ze overleed een paar weken later. Mijn vader zei tegen mijn moeder dat hij een idee had maar het niet goed durfde te vertellen, omdat hij bezorgd was dat ze dacht dat hij haar had opgegeven. Toch stelde hij de vraag. “Is het een idee om een boodschap op te nemen op een casettebandje, voor de kinderen? Mijn moeder reageerde direct positief: “Ja, heel graag, ik had al een tijdje hetzelfde idee maar was bang dat je zou denken dat ik had opgegeven”.

In de auto, onderweg naar Marc in het ziekenhuis, denk ik aan het cassettebandje van mijn moeder. Marc en ik hebben het bandje voor het eerst geluisterd toen Marc dertien jaar was en ik twaalf. Het zijn een paar zinnen die veel impact hadden. Voor het eerst hoorde ik mijn moeder praten tegen mij. Ik kom bij Marc binnen en ga naast zijn bed zitten. We eten samen een broodje en uiteindelijk durf ik het onderwerp toch aan te snijden. Ik zeg: “Ik weet dat je het er niet over wilt hebben, maar dat gaan we nu toch één keer doen. Wat heb jij van mama gemist wat we jouw kinderen wel kunnen geven?”. De kinderen van Marc zijn drie en een jaar, net als wij destijds.

We hebben het over het cassettebandje en vertalen dat naar een modernere versie. Wat zou het mooi zijn als mama op camera haar levensverhaal had verteld. Dan konden we haar verhalen horen, haar uitdrukkingen zien, haar adviezen horen en ga zo maar door. Op dat moment besluit Marc dat hij dit voor zijn kinderen gaat maken.

Een paar dagen na het overlijden van Marc knaagt er weer iets aan me. Tijdens de laatste maanden van zijn leven kon Marc gebruik maken van het werk van diverse stichtingen. Organisaties die prachtig werk doen en waar we ongelooflijk blij mee waren. Maar waarom is er nog geen stichting die het levensverhaal van een ongeneeslijk zieke ouders vastlegt? Zodat de kinderen van deze ouders, net als Marc zijn kinderen, zelf een beeld van hun ouder kunnen vormen? Dat wat ik helaas niet heb kunnen doen van mijn moeder.

Ik kwam op het idee om zelf een stichting te beginnen, een stichting die ongeneeslijk zieke ouders kosteloos helpt om hun levensverhaal vast te leggen op beeld. Dat is inmiddels bijna drieenhalf jaar geleden. Ik had nooit kunnen denken dat we nu bijna 1000 levensverhalen verder zijn en dat er bijna 50 vrijwilligers verbonden zijn aan onze stichting. Maar het allerbelangrijkste is dat het cassettebandje van mijn moeder het zaadje was. Zonder haar dood in 1980 was het idee er nooit geweest. Nu, bijna 44 jaar na haar dood, heeft mijn moeder voor het eerst een rol in mijn leven.

———————–

Deze column is geschreven door Michel de Hond, Oprichter en bestuurder bij Stichting Komma.

Het ontstaan van Stichting Komma from Stichting Komma on Vimeo.

The post Meer dan een cassettebandje appeared first on Stichting Komma.